~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ // Διαδικτυακή έκδοση * με ειδήσεις * άρθρα για τον Ελληνισμό * υπεύθ. σύνταξης: Πάνος Σ. Αϊβαλής ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Επιμέλεια και ρεπορτάζ Σελίδας: Πάνος Σ. Αϊβαλής
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ

~~


....................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"

........................................."Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει" Γιώργος Σεφέρης [1900-1971]

«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Η σκοτεινή όψη της μετανάστευσης νέων Ελλήνων με φορτωμένο βιογραφικό

  •         Κοινωνία     

της Νεφέλης Λυγερού  – 

«Η Ελλάδα δεν μπορεί να ταϊσει τα παιδιά της». Το λένε οι γονείς στα τέκνα τους, οι εφημερίδες στους αναγνώστες τους, τα κανάλια στους τηλεθεατές τους. Το λένε οι νέοι στους εαυτούς τους εγκαταλείποντας την Ελλάδα, τον ήλιο, τις ατελείωτες νύχτες στα μπαράκια του κέντρου και το “βρώμικο” στη Μαβίλη. Πρόκειται για ένα νέο μαζικό κύμα μετανάστευσης. Αυτή τη φορά δεν φεύγουν εργάτες αγροτικής προέλευσης. Φεύγουν νέοι, φορτωμένοι με μάστερ και διδακτορικά. μια άνευ προηγουμένου διαρροή πολύτιμου ανθρώπινου δυναμικού.

Το δραματικό στοιχείο που έχει πάντα η μετανάστευση αγαπημένων διασκεδάζεται από την επικείμενη επιτυχία. Τουλάχιστον, αυτός είναι ο απόηχος που παρηγορεί όσους έμειναν πίσω, αλλά κι αυτούς που ετοιμάζονται να φύγουν. Ποιος δεν λατρεύει, άλλωστε, ένα success story, όπου ο νέος επιστήμονας βρίσκει επιτέλους επαγγελματική αναγνώριση και έναν παχυλό μισθό.
Περνάει τη γυάλινη πόρτα ενός εντυπωσιακού εταιρικού κτιρίου, μιλάει αγγλικά με ελληνική προφορά, δείχνει το φουσκωμένο με πτυχία βιογραφικό του και βρίσκει τη θέση που του αναλογεί σε μία καλοκουρδισμένη επιχειρηματική μηχανή. Ίσως πάλι κατάφερε με κάποιο κολλητό να φτιάξει τη δική του start up κάτω στην Καλιφόρνια ή μία καινοτόμα εταιρεία στο Λονδίνο.
Όποιος και αν είναι ο επίλογος, είναι νικητής. Οι κόποι του δικαιώνονται και αυτός ζει καλά και εμείς υποφερτά, ξέροντας ότι και για όσους έχουν μείνει στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχει έξοδος διαφυγής. Στην πραγματικότητα, όμως, το έργο δεν έχει πάντα happy end. Το νόμισμα έχει και τη σκοτεινή όψη του. Σ’ αυτή τη σκοτεινή όψη αναφέρονται οι ιστορίες μου.

Λονδίνο

Η φωτογραφία μίας αχανούς αποθήκης συνοδευμένη από τη φράση «Κοίτα τί έχω να καθαρίσω σήμερα» κάνει την εμφάνισή της στην οθόνη του κινητού. Μου την έστειλε ο Γιώργος Κ. από το Λονδίνο σχεδόν σαν απόδειξη όσων μου έχει περιγράψει. Μετά από αμέτρητες ταλαιπωρίες είχε καταφέρει να προσληφθεί σε μία εταιρεία επισκευών. Η ευτυχής κατάληξη είχε προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού πίσω στην πατρίδα, λίγους μήνες νωρίτερα. Οι φίλοι του γνώριζαν, άλλωστε, το ταξίδι που είχε κάνει για να φτάσει στην Ιθάκη του: μία μόνιμη δουλειά με μισθό. Μία δουλειά που θα απάλλασε τον ίδιο και την οικογένειά του από ένα άγχος και ένα δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος.
Πολιτικός μηχανικός και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών, ήταν από εκείνους που από το 2011 είχαν πάρει την απόφαση να φύγουν. «Δεν μας χωράει αυτός ο τόπος δεν το καταλαβαίνετε;», επαναλάμβανε παθιασμένα στην παρέα του. Η κρίση μαινόταν, αλλά οι υποχρεώσεις, οι ελπίδες και οι πάσης φύσεως εκκρεμμότητες κρατούσαν τους φίλους του στον τόπο τους. Ο ίδιος, όμως, το είχε αποφασίσει. Όταν είσαι λίγο πριν από τα τριάντα κατανοείς μόνο με το μυαλό τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Νοιώθεις άτρωτος, ότι θα είσαι η εξαίρεση του κανόνα. «Πρέπει να κυνηγήσουμε την τύχη για να μας προσέξει», συνήθιζε να λέει όταν κάποιος παραπονιόταν για τη διάχυτη επαγγελματική μιζέρια.
Το είπε και το έκανε! Συγγενείς και φίλοι τον ξεπροβόδισαν και στην αίθουσα αναχωρήσεων του «Ελευθέριος Βενιζέλος» ο ίδιος ήδη ένοιωθε νικητής. Δεν είναι και λίγο πράγμα να φεύγει κανείς για τη Βραζιλία με ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Λίγο οι μακρινοί συγγενείς, λίγο πολλά υποσχόμενος οικοδομικός οργασμός και ο Γιώργος το είχε πάρει απόφαση. Νέος, εργατικός με πολλά πτυχία και άκρατη φιλοδοξία δεν είχε να φοβηθεί τίποτα ή έτσι νόμιζε.
Το ραντεβού με την τύχη δεν ήρθε. Παρά τα εντατικά μαθήματα, η γλώσσα παρέμενε μεγάλο μειονέκτημα και αγγλικά δεν μιλούσε σχεδόν κανένας στις συνεντεύξεις για πρόσληψη. Το εντυπωσιακό βιογραφικό του αποδείχτηκε ανεπαρκές διαβατήριο. Χτύπησε όσες πόρτες γνώριζαν και δεν γνώριζαν οι συγγενείς που τον φιλοξενούσαν, έκανε έρευνα στο Διαδίκτυο, έστειλε ηλεκτρονικά μηνύματα και κάπου εκεί στο εξάμηνο η υπομονή και των συγγενών και του ίδιου εξαντλήθηκε. Η γη της επαγγελίας του είχε γυρίσει την πλάτη.
Για επιστροφή στην Ελλάδα ούτε λόγος. Επέστρεψε στο Λονδίνο, στη γνώριμη πόλη των σπουδών του. Μία περιουσία είχε ξοδέψει η οικογένειά του για να τον σπουδάσει και άλλη μία ξόδευε τώρα για να τον συντηρεί, ενώ εκείνος έψαχνε για εργασία. Την βρήκε στις αρχές του 2014. Μισθός 2.000 λίρες. Αν και το ποσό ακούγεται σαν γλυκιά μελωδία στα αυτιά των εδώ κακοπληρωμένων, ημιανέργων και ανέργων τριαντάρηδων, δεν είναι σπουδαίο για τα λονδρέζικα δεδομένα. Η ζωή εκεί είναι ιδιαίτερα ακριβή.
Αν και μοιραζόταν ένα άθλιο διαμέρισμα με δύο συνομηλίκους του, πλήρωνε 900 λίρες νοίκι. Τα πάγια έξοδά του ήταν επίσης ασήκωτα. Για να τα βγάλει πέρα, ο Γιώργος χρειαζόταν και μία μικρή ενίσχυση από την οικογένειά του. Του την έστελναν από τις οικονομίες που είχαν βάλει στην άκρη. «Αφού δεν είναι στον καναπέ, όπως τόσα άλλα παιδιά, χαλάλι του», μου είπε η μητέρα του.
Ο ίδιος μου περιέγραψε την εργασία του ουδέτερα με μία ανεπαίσθητη νότα διάψευσης στη φωνή του. Ο μηχανικός με τα δύο μάστερ σήμερα καθαρίζει αποθήκες, κουβαλάει υλικά, ξυλώνει ταπετσαρίες και κάνει ό,τι επισκευή μπορείς να φανταστείς. Και όλα αυτά μακριά από συγγενείς και φίλους σ’ ένα κλίμα που τον καταθλίβει.

Μόναχο

Η Ελένη Κ. έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στην Ιταλία. Εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε τον Ιταλό μετέπειτα σύζυγό της Μάριο. Εργάστηκαν μερικά χρόνια στο Μιλάνο και στη συνέχεια μετακόμισαν στην Ελλάδα. Τους περίμενε, άλλωστε, το σπίτι που είχαν ετοιμάσει γι’ αυτήν οι γονείς της. Η κρίση, όμως, τους υποχρέωσε να αλλάξουν σχέδια. Αποφάσισαν να επιστρέψουν στο Μιλάνο, αλλά η σημερινή Ιταλία δεν ήταν η Ιταλία που είχαν αφήσει πριν μερικά χρόνια.
Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να ριζώσουν επαγγελματικά, ένας φίλος της Ελένης, που εργάζεται στο Μόναχο, τους πρότεινε να μετακομίσουν στη Γερμανία. Στην εταιρεία που εργαζόταν υπήρχε μία θέση που απαιτούσε λιγότερα προσόντα από τα δικά του, αλλά το ζευγάρι έκανε το άλμα. Το γεγονός ότι ο Μάριος είχε μία επαφή με τα γερμανικά διευκόλυνε την πρόσληψή του.
Η Ελένη, που εντωμεταξύ είχε μείνει έγκυος, ματαίως έψαξε για μία θέση εργασίας. Λόγω ίσως και της εγκυμοσύνης της οι προσπάθειές της έπεσαν στο κενό. Η ίδια μου εξομολογείται πως ρόλο έπαιξε και ότι ήταν από την Ελλάδα. Κανείς από όσους συνάντησα για να ζητήσω εργασία δεν μου το είπε στα μούτρα, αλλά τα έμμεσα σχόλια και η συμπεριφορά τους έστελναν το μήνυμα μίας καλυμμένης περιφρόνησης.
Αναμένοντας το νέο μέλος της οικογένειας, το ζευγάρι ζει με 1500 ευρώ. Μου εξηγεί ότι το ποσό αυτό είναι ελάχιστο για μία τριμελή οικογένεια στο Μόναχο. «Εκτός από την οικονομική πίεση μένω όλη την ημέρα μόνη μου, καθώς ο σύζυγός μου εργάζεται 10 ώρες την ημέρα. Δεν είναι ό,τι είχα ονειρευτεί για τη ζωή μου», καταλήγει με πικρό τόνο. Όταν την ρωτάω αν έχει μετανοιώσει για την απόφασή της να φύγει από την Ελλάδα, μένει για λίγο σιωπηλή. «Σίγουρα δεν είναι όπως τα περίμενα. Αλλά και πάλι, στην Αθήνα δεν είχαμε καμια τύχη».

Νέα Υόρκη

Η Βέρα Α. σπούδασε Ψυχολογία στο Πάντειο και έκανε μεταπτυχιακό στη Βρετανία. Η ανεπιτυχής προσπάθειά της να βρεί εργασία την οδήγησε να ψάξει για μία θέση εργασίας στο εξωτερικό. Ταξίδεψε με τουριστική βίζα στη Νέα Υόρκη με πολλές ελπίδες για το μέλλον της στην υπερατλαντική γη της επαγγελίας. Κατέληξε να εργάζεται σ’ ένα ντέλι με τον φόβο μήπως την πιάσει η επιθεώρηση εργασίας και την στείλει πίσω.
«Δουλεύω 10-12 ώρες κατά κανόνα όρθια. Δεν τα βγάζω πέρα αν και νοικιάζω ένα άθλιο δωμάτιο. Για διασκέδαση ούτε λόγος. Και να φανταστείς ότι οι φίλοι μου με θεωρούν τυχερή που μένω στη Νέα Υόρκη! Καμία φορά σκέφτομαι ότι εγκατέλειψα τη χώρα μου για το τίποτα. Καλύτερα να υποφέρω στο σπίτι μου παρά στην άλλη άκρη του κόσμου».
Η Βέρα ξυπνάει από τις τέσσερις το πρωί για να είναι στο ντέλι στις πέντε. Περπατάει δέκα λεπτά και θέλει άλλα σαράντα για να φτάσει στο μαγαζί με το μετρό. Μία ημέρα, επιστρέφοντας στο σπίτι της, άκουσε μία παρέα Ελλήνων φοιτητών να συζητούν στο μετρό δίπλα της. «Μιλούσαν για το τέλος των σπουδών τους και το ενδεχόμενο να επιστρέψουν. Όλοι σκέφτονταν να μείνουν, ελπίζοντας ότι εδώ θα βρουν εκπληκτικές δουλειές με καλές αποδοχές. Δεν μίλησα, αλλά εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να κλάψω».

Παρίσι

Η Ελπίδα Σ. έχει σπουδάσει ιστορία της τέχνης. «Όχι και η πιο πρακτική επιλογή σπουδών», αστειεύεται η ίδια. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Παρίσι το 2012 και αποφάσισε να μείνει εκεί. «Οι γονείς μου στενοχωρήθηκαν, αλλά στήριξαν την απόφασή μου. “Αν γυρίσεις μάλλον θα κοιτάς το πτυχίο σου στον τοίχο. Είναι απίθανο εδώ να βρεις δουλειά” μου είπε ο πατέρας μου. Σκέφτηκα ότι δεν είχα να χάσω τίποτα. Έτσι κι αλλιώς εδώ είχε τόσες γκαλερί και μουσεία για να εργαστώ».
Η Ελπίδα έστειλε το βιογραφικό της παντού. «Τελικά κατάφερα να βρω δουλειά σε μία μεγάλη γκαλερί. Η συμφωνία ήταν ότι θα εργαστώ για έξι μήνες ως ασκούμενη με συμβολικό μισθό και μετά αν τα πάω καλά θα προσληφθώ. Με στήριζαν οι γονείς μου από την Αθήνα, παρ’ ότι η μητέρα μου είχε χάσει τη δουλειά της πρόσφατα. Οι έξι μήνες πέρασαν γρήγορα, αλλά η πρόσληψη δεν ήρθε. Μου είπαν ότι είχαν δυσκολίες και ότι μπορούσα να παραμείνω ως ασκούμενη μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια». Μη μπορώντας να ζήσει με τον συμβολικό μισθό, η Ελπίδα εργάζεται τα βράδια σερβιτόρα σ’ ένα καφέ ευτυχώς κοντά στη σοφίτα της. «Σκέφτομαι να επιστρέψω. Καλύτερα άνεργη στην Αθήνα παρά άνεργη στο Παρίσι».

Στοκχόλμη

Τρία χρόνια έμεινε η Φανή Π. στη Στοκχόλμη. Άνεργη, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοί της, είχε πάει εκεί, ελπίζοντας ότι στην οργανωμένη και ανεκτική Σουηδία θα έβρισκε μία θέση κάτω από τον ανύπαρκτο σκανδιναβικό ήλιο. Η πραγματικότητα, όμως, ήταν πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο την φανταζόταν. «Αν και έχω πτυχίο και μεταπτυχιακό στα παιδαγωγικά, ήξερα ότι μέχρι να μάθω καλά τα σουηδικά δεν θα μπορούσα να βρω μια καλή δουλειά. Πίστευα, όμως, ότι θα υπήρχαν οικογένειες που θα πλήρωναν για να τους φροντίζει το παιδί μία κοπέλα με σπουδές παιδαγωγικών και με άριστα αγγλικά».
Δεν δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά, αλλά οι αποδοχές ήταν πολύ κατώτερες απ’ όσο περίμενε. «Τα χρήματα ήταν λίγα για το κόστος ζωής στη Στοκχόλμη. Και η συμπεριφορά όχι η καλύτερη. Είχαν τον τρόπο να σε κάνουν να νοιώθεις ξένη μεταξύ ξένων. Πλήρωνα αρκετά χρήματα για ένα δωμάτιο με μπάνιο σε μία υποβαθμισμένη συνοικία. Στο κτίριο ζούσαν σχεδόν αποκλειστικά μετανάστες. Ήταν καταθλιπτικό να ξυπνάω κάθε πρωί και να αντικρίζω αυτά τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα».
Αν και η Φανή έμαθε σουηδικά, οι επαγγελματικές προοπτικές της δεν βελτιώθηκαν. Οι κορώνες που κέρδιζε αντιστοιχούσαν σε κάτι παραπάνω από 800 ευρώ. Τον λίγο ελεύθερο χρόνο της τον περνούσε στο μικρό δωμάτιό της βλέποντας τηλεόραση, ή μιλώντας από το Διαδίκτυο με συγγενείς και φίλους στην Ελλάδα.
Τρία χρόνια μετά έχει πάρει την απόφαση να γυρίσει παρόλο που οι γονείς και οι φίλοι την προειδοποιούν ότι η Θεσσαλονίκη είναι νεκρή από την άποψη της επαγγελματικής προοπτικής. Μιλώντας μου στο Skype είναι ξεκάθαρη: «Το έχω αποφασίσει. Θα επιστρέψω πριν τελειώσει το 2014. Μπορεί να φταίω εγώ, αλλά δεν βρήκα αυτό που νόμιζα. Καλύτερα στα δικά μας χώματα». Αλλάζει γρήγορα ύφος και ντροπαλά με ρωτάει: «Αυτό καλύτερα να το κόψεις. Δεν ακούστηκε λίγο… πώς να το πώ… παλαιομοδίτικο;» Όχι καθόλου την διαβεβαίωσα.

Μελβούρνη

Ο Μιχάλης Ν. είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς πτυχιούχους που έψαξε διέξοδο από την επαγγελματική του έρημο στο εξωτερικό. Ήξερε ότι τα πράγματα στην Ευρώπη δεν είναι τόσο καλά. Οι θείοι του στη Μελβούρνη τον έκαναν να στραφεί εξ αρχής προς εκείνη την κατεύθυνση. Η Αυστραλία είχε ανάγκη και ζητούσε γιατρούς, μηχανικούς και θετικούς επιστήμονες. Αυτός, όμως, έχει πτυχίο φιλολογίας και μεταπτυχιακό στη συγκριτική λογοτεχνία.
Η ελπίδα του ότι θα βρεί κάτι σχετικό με τις σπουδές του γρήγορα διαψεύσθηκε. «Αν περιμένεις να φάς από τα μυθιστορήματα θα περιμένεις πολύ μου είπε ένας δεύτερος ξάδελφός μου μεταξύ σοβαρού και αστείου και έλαβα το μήνυμα. Οι συγγενείς μου ήταν φιλόξενοι, αλλά ήταν άνθρωποι της δουλειάς. Χωρίς χρήματα και εναλλακτικές και χωρίς δρόμο γυρισμού, υποχρεώθηκα να προσγειωθώ ανώμαλα. Εδώ και δύο χρόνια εργάζομαι ως οδηγός σε μία μεταφορική εταιρεία Έλληνα μετανάστη παλαιότερης γενιάς και κερδίζω αρκετά χρήματα. Στέλνω και στους γονείς μου στην Αθήνα».
Απ’ ότι μου είπε στο Skype, ο Μιχάλης έχει αρχίσει να προσαρμόζεται. «Μου λείπει η επιστήμη μου, αλλά δεν είναι και άσκημα. Όπως με βλέπω θα παντρευτώ και καμιά Ελληνοαυστραλή δεύτερης γενιάς. Κάποιοι φίλοι των θείων μου, που έχουν κορίτσια της παντρειάς, μεσοαστοί νοικοκυραίοι με περιουσίες πια, ήδη με καλοβλέπουν σαν γαμπρό». Ο αυτοσαρκασμός του ήταν έντονος, αλλά η ανάγκη της επιβίωσης αποδεικνύεται και στην περίπτωση του Μιχάλη πιο ισχυρή από τα όνειρα…
_____________

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Η φωνή του δίσκου της Φαιστού





Ο Δίσκος της Φαιστού είναι μία από τις πιο πολυσυζητημένες επιγραφές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πολλά έχουν γραφτεί κι ακόμη περισσότερα ειπωθεί σε σχέση με αυτόν, ωστόσο η επεξήγηση του παραμένει μέχρι και τις ημέρες μας ένα άλυτο μυστήριο.

Ο Δρ. Γκάρεθ Όουενς, ειδικός σε θέματα μινωικής γραφής, έχοντας αφοσιωθεί στη μελέτη του Δίσκου για δέκα χρόνια έχει προχωρήσει, σε συνεργασία με τον καθηγητή Φωνητικής στην Οξφόρδη Τζον Κόουλμαν, την «ανάγνωση» στο 99%. Πλέον είναι σε θέση να μας «αποκαλύψει» τα μυστικά του Δίσκου της Φαιστού, δίνοντας μια τεκμηριωμένη, εμπεριστατωμένη και αξιόπιστη ερμηνεία του δίσκου. Με σεβασμό απέναντι στην ιστορία και επίγνωση του βάρους του εγχειρήματός του, προχωράει ένα βήμα παραπέρα στην «ερμηνεία» του δίσκου, μιλάει για την πεμπτουσία του και μας δίνει ίσως το «κλειδί» για την είσοδο στα άδυτα του μινωικού κόσμου.

ΤηνΤετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2018, και ώρα 17:30
Στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αμφιθέατρο Λ. Ζέρβας, Β. Κωνσταντίνου 48, Αθήνα
Διοργάνωση: Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης- ΤΕΙ Κρήτης

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Ας εστιάσουμε λοιπόν στα επί της ουσίας (όπως το κάνει αιώνες τώρα η ολιγαρχία της χειραγώγησης), αποδεικνύοντας στην πράξη την Απολλώνια γονιδιακή καταγωγή μας!!!

Theano Cosmica
Λουξεμβούργο


ΣΤΑ ΕΠΊ ΤΗΣ ΟΥΣΊΑΣ 

Αφού καταλήξουμε ως προς το Αλεξανδρινό μας γονίδιο και αφού τα βρούμε κ με τους βαλκανογείτονες μας, αντί να υποδαυλίζουμε έριδες κ επικείμενες σφαγές (παλιά τακτική βλ. διαμελισμό πρώην Γιουγκοσλαβίας), ελπίζω να υπερασπιστούμε και την εθνική ανεξαρτησία κ εδαφική μας κυριαρχία στο σύνολο της, μιας και αφενός χάνονται νησιά, λιμάνια, αεροδρόμια και από την άλλη δεχτήκαμε έναν αγωγό αερίου (μην το ξεχνάμε) να περνάει από το ελληνικό έδαφος, πράγμα που σημαίνει ότι συνηγορούμε για νατοϊκά στρατεύματα στο έδαφος μας μαζί με τους σκοπιανούς "γκρίζους λύκους" (μισθοφορικός στρατός) που ελέγχονται από Αμερική και Γερμανία, με τελικό στόχο τον ελέγχο των Βαλκανίων. "Γιατί αυτός που ελέγχει τα Βαλκάνια ελέγχει κ την Μέση Ανατολή" και ο νοών νοείτω....
Και όλα αυτά μαγειρεύονται και προωθούνται την ίδια ώρα που εμείς διαδηλώνουμε αφελώς για τα περί του μακεδονικού ονόματος, όταν ξέρουμε ότι στην τελική και αυτό μπορεί να παραχωρηθεί για να κλείσουν στόματα, όταν θα έχουν όλα τα υπόλοιπα δικά τους....
Ας εστιάσουμε λοιπόν στα επί της ουσίας (όπως το κάνει αιώνες τώρα η ολιγαρχία της χειραγώγησης), αποδεικνύοντας στην πράξη την Απολλώνια γονιδιακή καταγωγή μας!!!
 Γιατί οχι μονο δεν ιδρώνει τ' αυτί τους με τα πανηγύρια, αλλά στο βάθος χαίρονται που "τα παιδια εκτονώνονται πολιτισμενα" και τρίβουν τα χεράκια τους!!!!
Theano Cosmica

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Αφιέρωμα της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών και των Εκδόσεων Gutenberg στο ποιητικό έργο του Μανώλη Γλέζου





Αφιέρωμα της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών και των Εκδόσεων Gutenberg στο ποιητικό έργο του Μανώλη Γλέζου Εικονοληψία, Επεξεργασία Εικόνας - Ήχου Γιώργος Πaπαθανασόπουλος μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων Τουρισμού F.I.J.E.T.

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Κωνσταντινούπολη, η πόλη που ανήκει σε όσους τη νιώθουν και την αγαπούν

      ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ  ΙΔΕΩΝ   
Γράφει ο Στέλιος Ελληνιάδης
Δημοσιεύθηκε: εφημερίδα "δρόμος" Φύλλο 388 - 30/12/17


Η
Νέα Υόρκη είναι αμερικάνικη, η Μόσχα ρώσικη, το Παρίσι γαλλικό, το Λονδίνο αγγλικό, το Βερολίνο γερμανικό, η Αθήνα ελληνική. Η Κωνσταντινούπολη, όμως, ενώ βρίσκεται μέσα και κατοικείται από πολίτες του τουρκικού κράτους, βασικά Τούρκους και Κούρδους, δεν είναι τουρκική. Όπως δεν είναι ελληνική, ρωμαϊκή, φράγκικη, οθωμανική, πολυθεϊκή, χριστιανική ορθόδοξη, αιρετική ή καθολική, μουσουλμανική, ούτε βέβαια ρώσικη, αρμένικη ή εβραϊκή. Είχε αυτοκράτορες και αυτοκρατόρισσες, σουλτάνους και σουλτάνες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, Ιταλούς, Μακεδόνες, Ίσαυρους, Ιλλυριούς, Σλάβους, Θράκες, ‘Ιβηρες, Χαζάρους, Έλληνες, Αρμένιους, Γαλάτες, Πέρσες, Άραβες, Οθωμανούς, Τούρκους, από πολλές φυλές και εθνότητες (Παφλαγόνες, Δάκες, Φρύγες, Λυδούς, Πάρθους, Κούρδους κ.ά.). 
Κανένας από τους 91 αυτοκράτορες και τους 36 σουλτάνους, συν τις συμβίες τους, δεν έμεινε στην ιστορία με αναφορά στην εθνική του καταγωγή, με εξαίρεση τον Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο, τον Λέοντα Δ΄ τον Χάζαρο και την Ειρήνη την Αθηναία. Ασφαλώς, η παράλειψη αυτή οφείλεται στο ό,τι οι αυτοκρατορίες αυτές, με συνολική διάρκεια ζωής 1600 χρόνια, ήταν πολυεθνικές και όχι εθνικές. Αλλά, αυτό ακριβώς το γεγονός συνέτεινε ώστε η Πόλη να αποκτήσει μέσα σε 16 αιώνες ένα χαρακτήρα, μία «φύση» μοναδική και ξεχωριστή, η οποία όσο κι αν συμπιέζεται και παραβιάζεται παραμένει υπαρκτή και αισθητή ακόμα και από τον πιο αδαή κάτοικο ή επισκέπτη. Καθένας μπορεί να την αισθανθεί δική του, να τη νιώσει ελληνική, τούρκικη, οικουμενική ή ατομικά προσωπική. Κάτι που δεν ισχύει για καμία άλλη πόλη του κόσμου, όσα θέλγητρα κι αν έχει. Μάταια προσπαθούν οι εθνικιστές να τη στριμώξουν μέσα στα κουτάκια τους.

Η πόλη όλων

Η Κωνσταντινούπολη έχει τον δικό της πολιτισμό χωρίς να είναι πάντα η ίδια. Πολλοί Τούρκοι, παλιοί της κάτοικοι και καλλιεργημένοι αστοί, νοσταλγούν τους Έλληνες που ξεριζώθηκαν γιατί η παρουσία μας συμβόλιζε τη διαχρονική Κωνσταντινούπολη. Δεν τους λείπουμε για την οικονομική μας συνδρομή στον πλούτο της πόλης, η οποία έτσι κι αλλιώς στην τελευταία φάση της ανθηρής μας κοινότητας δεν ήταν πια τόσο καθοριστική, αφού η πόλη μεγάλωνε και η συμμετοχή μας μίκραινε. Μάλιστα, σήμερα, ακόμα κι αν δεν είχαμε φύγει, θα ήμασταν πολύ λίγοι ανάμεσα στα 15-17 εκατομμύρια που την έχουν κατακλύσει. Μας νοσταλγούν γιατί η τουρκοποίηση, εκ προθέσεως και εκ των πραγμάτων, αντιβαίνει στον ενσωματωμένο οικουμενικό υπερεθνικό χαρακτήρα της Πόλης. Οι περί ου ο λόγος Τούρκοι ξέρουν τι αξία έχει αυτή η φυσιογνωμία της Πόλης και αυτήν επιθυμούν να έχει. Αυτή τους γεμίζει κι αυτήν έχουν ανάγκη να διαφυλάξουν από την κακοποίηση και την αλλοίωση. Τη θεωρούν στολίδι της χώρας τους με βάση την ιστορία της. Γι’ αυτό νοσταλγούν τους «Ρουμ», τους «μειονοτικούς», τους «γκιαούρηδες» που έλεγαν οι φανατισμένοι εθνικιστές. Γι’ αυτό δεν θέλουν να φύγει το Πατριαρχείο. Γι’ αυτό δεν ενοχλούνται καθόλου όταν κάποιος αποκαλεί την πόλη τους Κωνσταντινούπολη. Και γι’ αυτό διαμαρτύρονται και αντιστέκονται με μεγάλο ρίσκο στην ανέγερση των ουρανοξυστών και την «αξιοποίηση» του πάρκου Γκεζί. Όχι μόνο για τους περιβαλλοντικούς λόγους που αγωνίζονται οι ευαίσθητοι άνθρωποι σε κάθε μέρος του κόσμου. Η υπεράσπιση της αισθητικής της Πόλης έχει και μία άλλη διάσταση, διιστορική και υποδόρια, που κάνει τους πολίτες να συνταράσσονται όταν οι εξουσίες και τα οργανωμένα συμφέροντα ασελγούν πάνω της.
Με την εμπειρία που έχουμε, φοβάμαι ότι αν η Πόλη είχε κατοχυρωθεί στην Ελλάδα, κάτι που εξ αρχής δεν αποκλειόταν εντελώς στο πλαίσιο της μικρασιατικής εκστρατείας, μπορεί να της είχαμε προκαλέσει μεγαλύτερες βλάβες απ’ αυτές που υπέστη από τα «ξένα χέρια –που– είναι μαχαίρια»όπως λέει το εξαίρετο τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη δοσμένο σπαρακτικά από την Καίτη Γκρέυ. Αν δούμε τι απέμεινε από τις ομορφιές της Αθήνας, τα αρχαία πάνω στα οποία χτίστηκαν οι πολυκατοικίες, τα νεοκλασικά του Τσίλερ και των άλλων σπουδαίων αρχιτεκτόνων που κατεδαφίστηκαν και των ποταμών που μπαζώθηκαν και τσιμεντώθηκαν, εύκολα βγάζουμε συμπέρασμα. Η Ακρόπολη σώθηκε μάλλον επειδή έτυχε να είναι ψηλά πάνω στο βράχο. Αν ήταν στην Κυψέλη, το Παγκράτι ή τον Κολωνό… Όταν βλέπουμε πώς χτίσαμε τις σύγχρονες πόλεις μας και ότι συνεχίζεται αδιάκοπα ο βιασμός των νησιών, των ακτών και των δασών μας, τι να υποθέσουμε, ότι θα φερόμασταν καλύτερα στην Πόλη;


Δύο αριστοκράτες στην Κωνσταντινούπολη: Βασιλική και Στυλιανός Ελληνιάδης του Κωνσταντίνου και της Χρυσάνθης (Foto Işık, Beyoğlu, 1956)

Γιατί Ιστανμπούλ;

Όχι μόνο για γεωστρατηγικούς λόγους, ο Κεμάλ, στην προσπάθειά του να καλλιεργήσει, να επιβάλλει και να αναδείξει τη συνείδηση του «τουρκισμού» στον μουσουλμανικό πληθυσμό, ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία και στερέωση ενός τουρκικού εθνικού κράτους, αποφάσισε να εγκαταστήσει την πρωτεύουσά του στην Άγκυρα, στα ενδότερα, σε μια νέα, καθαρά τουρκική πόλη. Ίσως και να πίστευε ανομολόγητα ότι η Πόλη έπρεπε να μείνει αυτό που είναι, να ανήκει, βέβαια, στο νέο τουρκικό κράτος, να διοικείται από Τούρκους, αλλά να μην χάσει το «είναι» της, τον κοσμοπολιτισμό της. Γιατί άραγε έκανε το ανοσιούργημα -για τους μουσουλμάνους, να μετατρέψει την Αγία Σοφία, από περίοπτο τζαμί που ήταν επί 450 χρόνια σε μουσείο; Γιατί διάλεξε το «Ιστανμπούλ», που ήξερε ότι προέρχεται από το «Εις-την-πόλιν», όπως προφερόταν σαν μία λέξη, και όχι το «Ισλάμ-μπολ» που ήθελαν οι μουσουλμάνοι; Και γιατί προτιμούσε ο ίδιος να ζει –και να πεθάνει– στην Πόλη και όχι στην πρωτεύουσα που ίδρυσε αυτοπροσώπως;
Δεν αιτιολογούνται όλα με απόλυτους συλλογισμούς. Ίσως να έχει δίκιο ο Κώστας Βίρβος που μιλάει για «μέρη μαγικά» στο τραγούδι «Κωνσταντινούπολις» που ερμήνευσε υπέροχα ο Στέλιος Καζαντζίδης, σε δισκάκι 45 στροφών, το 1961. Μπορεί τίποτα απ’ όλ’ αυτά, τα λογικά, να μην εξηγούν επαρκώς αυτή τη μαγεία που αισθάνεται κανείς στην Πόλη, είτε Έλληνας είναι, είτε Τούρκος, είτε Κούρδος, είτε Αρμένης, είτε Εβραίος, είτε ξένος. Αλλά στα μεταφυσικά δεν είμαι καλός…

Η πόλη των 27 αιώνων!

Η ιστορία δείχνει ότι το μικρό γίνεται μεγάλο και το μεγάλο γίνεται μικρό. Και μπορεί κανείς να δει και μέσα απ’ αυτό το πρίσμα την Κωνσταντινού-πολη. Πώς ένας μικρός αρχικός εποικισμός, για τον οποίο μας άφησε πληροφορίες ο Ηρόδοτος, που δημιουργήθηκε από λίγους ανθρώπους και λίγα πλοία, έμελλε να αποκτήσει τέτοιες αδιανόητες διαστάσεις και προεκτάσεις σε βάθος χιλιετιών. Το μικρό Βυζάντιο, με συνολική διάρκεια ζωής γύρω στα χίλια χρόνια, μεγάλωσε και έγινε μια σημαντική πόλη-κράτος που είχε τον έλεγχο του Βοσπόρου με ό,τι καλό συνεπαγόταν αυτό και με ό,τι μπελάδες προκαλούσε στους κτήτορές του. Μετά, οι Ρωμαίοι, με τον Κωνσταντίνο, τον αποκαλούμενο Μέγα, το κατέστησαν πρωτεύουσα μιας αχανούς αυτοκρατορίας για πάνω από χίλια εκατό χρόνια. Και με τη σειρά τους, οι Οθωμανοί, έκαναν την ίδια πόλη κέντρο της δικής τους αυτοκρατορίας για άλλα 470 χρόνια. Και, εδώ και εκατό σχεδόν χρόνια, η πόλη αυτή, στο ίδιο μέρος, μόνο πολύ πιο μεγάλη, ζει την τέταρτη ζωή της, συμπληρώνοντας μια αδιάλειπτη -σημαντική σε παγκόσμια κλίμακα- παρουσία δυόμιση χιλιάδων χρόνων. Και σ’ αυτό είναι μοναδική. Δεν υπάρχει καμία άλλη πόλη με τα ίδια εύσημα. Σημαντικές πόλεις προϋπήρχαν. Όμως, όλες, καταστράφηκαν, εγκαταλείφθηκαν, υποβαθμίστηκαν, ατρόφησαν ή εξαφανίστηκαν από το χάρτη. Μερικές αναγεννήθηκαν μετά από αιώνες, αλλά καμία δεν έπαιξε κεντρικό ρόλο για πάνω από δύο χιλιετίες χωρίς κενά. Άλλαζε ο κόσμος, άλλαζαν οι κάτοικοί της, άλλαζαν τα κράτη στα οποία ανήκε, άλλαζαν οι κουλτούρες, οι γλώσσες, οι θρησκείες, τα πολιτικά συστήματα, άλλαζε η αρχιτεκτονική της, άλλαζε ό,τι μπορεί να αλλάξει κι όμως, η πόλη παρέμενε δεσπόζουσα, γι’ αυτό πολλοί τη θεωρούν ως την πόλη των πόλεων. Κι αυτό το περιγράφει και το αποδεικνύει με ένα δικό της τρόπο η Bettany Hughes με το κατακαίνουργιο 866 σελίδων βιβλίο της «Κωνσταντινούπολη – Μια ιστορία τριών πόλεων» (μετάφραση Χρήστου Καψάλη, εκδ. Ψυχογιός).
Η συγγραφέας δεν λέει την ιστορία των κρατών και των αυτοκρατοριών που εδράζονται στην Πόλη. Γι’ αυτά έχουν γραφτεί αμέτρητοι τόμοι. Βλέπει την Πόλη ως μία ξεχωριστή οντότητα, με δική της ζωή μέσα σε ένα πελώριο ωκεανό ιστορικών γεγονότων. Και επιλέγει, προσεκτικά συναρθρωμένα, εκείνα τα χαρακτηριστικά και εκείνα τα συμβάντα που διαμορφώνουν και επιβεβαιώνουν αυτή την ταυτότητα.

Βυζάντιο και «Βυζάντιο»


Εμείς, οι Κωνσταντινουπολίτες, νομίζω ότι έχουμε έντονη αυτή την αίσθηση, ότι ζούσαμε σε μια πόλη που όμοιά της, και δεν εννοώ μόνο την προφανή ομορφιά της, δεν έχει υπάρξει στον κόσμο. Οι περισσότεροι, όχι αδικαιολόγητα, αποδίδουν αυτή την αίσθηση στο γεγονός ότι η Πόλη συμβολίζει το μεγαλείο της χριστιανικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που καθιερώθηκε να αποκαλείται Βυζαντινή πολλά χρόνια μετά την άλωση το 1453. Βέβαια, μ’ αυτή την ιστορική αυθαιρεσία ήρθε στο προσκήνιο για να μείνει για πάντα το ξεχασμένο Βυζάντιο, η αποικία των Μεγαρέων, που ήταν πολύ μικρή, αλλά ίσως χωρίς αυτήν να μην είχε ποτέ επιλεγεί η τοποθεσία για να γίνει η πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη μετακόμισή της ανατολικά. 

Ούτε ήταν αυτό στις αληθινές προθέσεις αυτών που υιοθέτησαν εκ των υστέρων, και ερήμην των «Βυζαντινών» αυτή την ονομασία που σκαρφίστηκε, το 1557, ο ιστορικός Ιερώνυμος Βολφ. Απ’ ό,τι φάνηκε στην εξέλιξη, η αλλαγή της ονομασίας της αυτοκρατορίας από Ανατολική Ρωμαϊκή σε Βυζαντινή βόλεψε τόσο τους Δυτικούς όσο και τους Ανατολικούς που αμφότεροι την υιοθέτησαν με προθυμία. Οι πρώτοι γιατί θέλησαν να υποβαθμίσουν την πολιτισμική αξία του Βυζαντίου αποκόβοντάς το από την «οικογένεια» της Δύσης, οπότε έπρεπε να λησμονηθεί ότι επρόκειτο για το μεγαλύτερο τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι εκεί εδραιώθηκε ο χριστιανισμός και ότι ο ανθός της βυζαντινής κουλτούρας έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Αναγέννηση που ουσιαστικά έβγαλε την Ευρώπη από το σκοτεινό Μεσαίωνα. 

Με λίγες εξαιρέσεις, οι δυτικοί καθεστωτικοί διανοούμενοι που γράφουν την επίσημη ιστορία επιδίωξαν και κατάφεραν να υποβαθμίσουν το Βυζάντιο τόσο με την αλλαγή του ονόματος της αυτοκρατορίας όσο και με την μεροληπτική ερμηνεία της ιστορικής πραγματικότητας. Οι δεύτεροι, οι Ρωμαίοι ή Ρωμιοί, απόγονοι των «Βυζαντινών», θεωρώντας αιρετικούς τους παπικούς της Δύσης με ανακούφιση αποδέχτηκαν τη νέα ονοματοδοσία, έστω κι αν αποτελεί καθαρή παραποίηση, που τους διαχώριζε από τους σχισματικούς, αν και ποτέ δεν απαρνήθηκαν την ταυτότητα του Ρωμιού, δηλαδή του πολίτη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία εν τέλει ταυτίστηκε με την ταυτότητα του Έλληνα, κάτι που κάποτε αποτελούσε ποινικά κολάσιμη επιλογή.



Ατενίζοντας την Αγία Σοφία (φωτο Στ. Ελληνιάδης, 2002)

Μια πόλη, τρία ονόματα


Προσωπικά, όσο πιο πολύ ασχολούμαι με την Πόλη τόσο πιο συχνά νιώθω να με ξεπερνάει και να με πνίγει η έκταση αυτής της ιστορικής διάρκειας, η πυκνότητα των νοημάτων που αναβλύζουν μέσα από τη ζωή της, η σύνθεση των πολιτισμών που συντελείται μέσα στον πυρήνα της και η ικανότητά της να ενσωματώνει κάθε τι και κάθε έναν που εγκαθίσταται σ’ αυτήν. Σίγουρα, κάτι αντίστοιχο, με διαφορετική αφετηρία, συμβαίνει και με τη συγγραφέα του βιβλίου, όπως ομολογεί η ίδια γράφοντας: «Ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της Κωνσταντινούπολης, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ήταν αυτά που τροφοδότησαν τον δικό μου έρωτα για την πόλη, μια σχέση που μετρά περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Η ιστορία αυτού του τόπου με τα τρία ονόματα –Βυζάντιο (περ. 670 π.Χ.-330 μ.Χ., Κωνσταντινούπολη, αλ-Κουσταντινίγια, ύστερα Κοσταντινίγιε (περ. 300 μ.Χ.-1930), Ιστανμπούλ ή Στημπόλη (περ. 1453 και μετά)- συχνά απομονώνεται σε διακριτά τμήματα: αρχαίο, βυζαντινό, οθωμανικό, τουρκικό. Όμως, για μένα, η πολιτισμική, πολιτική και συναισθηματική δύναμη της Κωνσταντινούπολης πηγάζει από το γεγονός ότι το αφήγημα της πόλης δεν περιορίζεται από κάποιες γραμμές στον χρόνο. Είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι συνδέονται στον χρόνο μέσω του χώρου, κι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο αναμετρήθηκα με το ηράκλειο, ενίοτε αυγείο, έργο της αξιοποίησης στοιχείων στο τοπίο προκειμένου να αφηγηθώ την ιστορία αυτής της πόλης, από την προϊστορία μέχρι το παρόν.»
Η Bettany Hughes δίνει στο Βυζάντιο, το αυθεντικό, που «ενσωματώθηκε επίσημα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον Βεσπασιανό» το 73 μ.Χ., τη θέση που του αρμόζει στην ιστορία, για την ακρίβεια την προϊστορία της Κωνσταντινούπολης. Την πόλη, πρώην πόλη-κράτος, που σε μια απότομη στροφή της ιστορίας, αναβαθμίστηκε παίρνοντας το όνομα του αυτοκράτορα που αποφάσισε στην τοποθεσία της να εγκαινιάσει, το 330 μ.Χ., την πρωτεύουσα της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας στον κόσμο με το προσωρινό όνομα «νέα Ρώμη». Και στη συνέχεια, παραθέτει όλα τα περάσματα από εποχή σε εποχή και από καθεστώς σε καθεστώς με ενδιάμεσες, πολύ παραστατικές αναφορές σε επιμέρους αλλά πολύ αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά της κάθε περιόδου, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας. Το βιβλίο είναι πολύ πλούσιο σε «εικόνες», συναρπαστικό και ευκολοδιάβαστο. Όποιος αγαπάει την Πόλη μας θα μάθει, θα συνοψίσει, θα θυμηθεί, θα το απολαύσει.

___________
https://www.e-dromos.gr/konstantinoupoli-poli-pou-anikei-se-osous-ti-niothoun-kai-tin-agapoun/

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Καλή χρονιά να έχουμε!


Aimilia Ioannidis
ΠΑΡΙΣΙ





Επειδή ζούμε σε εποχές που οι ευχές έχουν ουσιαστική σημασία, ως εισηγήτριες ονείρων και θεμέλια έργων και πράξεων, εύχομαι πολλά και με δύναμη για τον καινούριο χρόνο που έρχεται. 

Όπως, το να ενώσουμε επιτέλους τα χέρια γύρω από τους άλλους ανθρώπους και γύρω από τη φύση. Να γεννηθούν ιδέες, σελίδες, άνθρωποι πολλοί. Να κατασκευάσουμε ουτοπίες. Οι ανάσες να 'ναι καυτές και τα λόγια να 'ναι χάδια. Τα συνθήματα να γίνουν η αρχή της ιστορίας των πραγματικοτήτων που θα ζούμε. Οι κάννες της δειλίας να λιώσουν από τη ζεστασιά της ειρήνης. Η δικαιοσύνη να μην χρειάζεται δικαστήρια και νόμους. Οι χειμώνες να 'χουν το σημερινό φως, τα καλοκαίρια τη δύναμη και τη γλύκα του μελτεμιού τον Αύγουστο. Η βροχή να 'ναι κάλεσμα για χορό, η άνοιξη να κλείνει το μάτι πίσω από κάθε φθινόπωρο. Να θυμηθούν κι αυτοί που το ξέχασαν ότι η ανθρωπότητα είναι ενιαία. Ότι στο πρόσωπο των άλλων καθρεφτίζεται το δικό μας. Να μάθουμε ν'ακούμε τις ανάσες των πουλιών την ώρα που κοιμούνται. Να θυμηθούμε ότι η ανεμελιά είναι τέχνη. Τα φτερά μας να 'ναι μεγάλα και δυνατά, τα χέρια μας ζεστά και άξια, το φως μας καθάριο.
Καλή χρονιά να έχουμε!

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

"Οι Έλληνες της Αφρικής" του Αντώνη Χαλδαίου

Μέσα από τις πολυσχιδείς έρευνες και τα βιβλία του Αντώνη Χαλδαίου

Ο Αντώνης Χαλδαίος κάπου στην Αφρική
Ο Αντώνης Χαλδαίος κάπου στην Αφρική
10 December 2017

Η ελληνική Διασπορά είναι ένας αρκετά απαιτητικός τομέας, όσον αφορά την όλη υφή του ζητήματος, μιας και δεν συναντάμε συχνά παραθέσεις ιστοριών, αναλύσεις και άλλα στοιχεία. Ωστόσο, όποιος ασχολείται με το ζήτημα φέρνει ολοένα στο φως πάμπολλες και άγνωστες πτυχές του ζητήματος αυτού. 
Βέβαια, έχει κυλήσει κάποιο ικανοποιητικό νερό στο αυλάκι της βιβλιογραφίας της σχετικής με την ιστορία των ελληνικών παροικιών και κοινοτήτων στις γνωστές χώρες υποδοχής, ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Γερμανία. Υπάρχουν, όμως, ήπειροι, ολόκληρες περιοχές του πλανήτη, όπου συναντούμε ικανοποιητική ελληνική παρουσία από τον 19ο αιώνα κυρίως και μέχρι τις μέρες μας. 
Μια από τις ηπείρους αυτές είναι και η Αφρική, για την ελληνική μετανάστευση για την οποία ελάχιστα έχουν έρθει στο φως μέχρι σήμερα. Ένας από αυτούς τους ιστορικούς που ασχολείται επισταμένα με το όλο ζήτημα, την έρευνα, αποδελτίωση, συγγραφή και δημοσιοποίηση όλων όσων αφορούν την ελληνική παρουσία στις διάφορες χώρες της «μαύρης» ηπείρου, είναι ο Αντώνης Χαλδαίος, με τον οποίο ήρθα σε επαφή τους τελευταίους μήνες, εντελώς τυχαία. 
Ο Αντώνης Α. Χαλδαίος γεννήθηκε στο 1976 στην Αθήνα. Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην Κοινωνική Ανθρωπολογία και την Ιστορία, ενώ κατέχει διδακτορικό στην Ιστορία, από το Πανεπιστήμιο Johannesburg. Εδώ και δέκα χρόνια, ασχολείται με την ιστορία του ελληνισμού της Διασποράς και, γενικότερα, με την ελληνική ιστορία των νεότερων χρόνων. Έχει πραγματοποιήσει έρευνες σε πολλές χώρες της Αφρικής και έχει δημοσιεύσει άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά. Το 2016 τιμήθηκε με το παράσημο του Αγ. Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, για την προσφορά του στην ανάδειξη του ελληνισμού.
Παρατίθεται εδώ μια μικρή μας συνομιλία μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου:
Δεν διαβάζουμε συχνά βιβλία για τους Έλληνες χωρών όπως αυτές της αφρικανικής ηπείρου. Η συντριπτική πλειοψηφία των έργων που διαβάζουμε για τον απόδημο ελληνισμό αφορούν την Αμερική, την Αυστραλία και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες. Ποια είναι η σχέση σας, πώς και γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τις ελληνικές παροικίες χωρών όπως το Σουδάν, το Μπουρούντι, η Τυνησία και το Μαρόκο;
Εκτός από τους Έλληνες που έζησαν και δημιούργησαν στην Αίγυπτο, πολύ λίγα είναι μέχρι σήμερα γνωστά για τους Έλληνες εκείνους οι οποίοι μετανάστευσαν και εγκαταστάθηκαν στην υπόλοιπη Αφρική. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, έχω πραγματοποιήσει έρευνες για την παρουσία των Ελλήνων στην Αφρική, η οποία υπήρξε αξιοσημείωτη. Βασικά, υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που έκαναν την παρουσία των Ελλήνων δυνατή και που υπερβαίνουν τα όρια του μύθου. Ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο έκανα την έρευνα και τη μελέτη της ελληνικής παρουσίας στην Αφρική είναι το γεγονός ότι οι πρόγονοί μου άφησαν την Λέσβο και μετανάστευσαν σε διάφορες αφρικανικές χώρες από τον 19ο αιώνα.
Ποια βιβλία έχετε εκδώσει έως τώρα όσον αφορά αυτό το θέμα; Επίσης, σε ποιες γλώσσες έχετε εκδώσει αυτά τα έργα;
Μέχρι τώρα έχω κυκλοφορήσει τα ακόλουθα έργα:
-Η ελληνική κοινότητα στο Σουδάν (19ος-21ος αιώνας), Αθήνα 2017 (στα ελληνικά και αγγλικά)
-Οι Έλληνες στο Μπουρούντι και τη Ρουάντα, Αθήνα 2016 (στα ελληνικά και γαλλικά)
-Η ελληνική κοινότητα στη Μοζαμβίκη. Διαμόρφωση, οργάνωση, επιχειρηματικότητα, Αθήνα 2015 (στα ελληνικά και αγγλικά)
-Η ελληνική παρουσία στην Τυνησία (16th -21st αιώνας.), Αθήνα 2013 (στα ελληνικά).
-Οι Έλληνες στο Μαρόκο (1904-2012), Αθήνα 2012 (στα ελληνικά και γαλλικά).
Σκοπεύετε να συνεχίσετε τις έρευνες και τις εκδοτικές σας "περιπέτειες" στο πεδίο αυτό;
Σε μερικούς μήνες θα κυκλοφορήσει το έκτο βιβλίο μου το οποίο θα αναφέρεται στην ελληνική παρουσία στο Κέρας της Αφρικής (Αιθιοπία, Ερυθραία και Τζιμπουτί). Επίσης, καθώς υπάρχουν αρκετές χώρες στην Αφρική όπου η ελληνική παρουσία είναι πραγματικά σημαντική, οι έρευνές μου θα συνεχιστούν. Ελπίζω να καλύψω κάθε γωνιά της Αφρικής όπου εγκαταστάθηκαν Έλληνες.
Έχετε ασχοληθεί εκτενώς με ιστορικά, δημογραφικά και πολιτιστικά ζητήματα που αφορούν το νησί της Λέσβου…
Ναι, κατάγομαι από το Πλωμάρι της Λέσβου και η έρευνα της τοπικής ιστορίας είναι επίσης ένας από τους τομείς επιστημονικού ενδιαφέροντος από την πλευρά μου.
Πού και πώς μπορεί να βρει κάποιος από την Αυστραλία τα βιβλία σας;
Μπορώ να στείλω τα βιβλία μου σε οποιοδήποτε μέρος της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει κάποιο από τα βιβλία μου θα πρέπει να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω email (anchald1997@hotmail.com) ή στέλνοντας μήνυμα στη σελίδα διατηρώ στο facebook και αφορά τον ελληνισμό της Αφρικής (https://www.facebook.com/Greeks-of-Africa-Grecs-de-l-Afrique-17282284107...Μάλιστα, μέχρι τώρα στείλει αρκετά βιβλία σε Έλληνες που ζουν στην Αυστραλία και ενδιαφέρονται για την ιστορία της ελληνικής Διασποράς στην Αφρική.

____________